Vandaag stond er weer een uitje op de planning, dus stonden we weer vroeg op. Zelfs zo vroeg dat we geen tijd hadden om een eitje te laten bakken bij het ontbijt. Gelukkig stond er genoeg fruit, cake en toast om onszelf toch een lekker ontbijtje te kunnen geven. Hierna was het op naar het V&A waterfront, niet om te shoppen maar om daar op de boot te stappen. We zijn vandaag namelijk naar Robbeneiland geweest.
De boottocht duurde zo’n 45 minuten en het was best een wilde zee dus we gingen lekker heen en weer. Lekker wakker worden. Na aankomst op het eiland werden we als sardientjes in een bus gestopt. Hiermee reden we het eiland rond terwijl er het een en ander werd verteld. We reden langs de grot waar Mandela en veel medegevangenen hebben gewerkt om steen uit te hakken. Daarnaast reden we langs een huisje van een meneer genaamd Robert. Hij was gevangen genomen voor het organiseren van een protest waar hij 3 jaar cel voor kreeg. Maar na 3 jaar was de overheid bang dat hij nog een keer een protest zou gaan organiseren en daarom maakte ze speciale wetten waarmee ze hem ‘gevangen’ konden houden. Hij zat in een eigen huisje op Robbeneiland vast tot hij bijna overleed en naar het vaste land in huisarrest werd verhuisd. Hij was dus niet veroordeeld voor iets wat hij heeft gedaan maar waar ze bang voor waren dat hij zou kunnen doen.
Na de bustour kregen we een rondleiding in het gevangenisgedeelte. Je wordt hier rondgeleid door iemand die zelf ook op robbeneilad gevangen heeft gezeten, wat het wel indrukwekkend maakt. Onze gids kon goed vertellen maar de omstandigheden waar de gevangenen mee te maken hadden waren slecht. Zo hadden ze in de jaren 60 en 70 geen bedden maar matten van misschien 2 cm dik. Ook mochten ze maar 1 keer in de week douchen, werden ze vaak mishandeld door de (witte) guards en de uniformen waren vaak te klein of bijvoorbeeld 2 linkerschoenen. Daarnaast moesten ze uren en uren werken in slechte omstandigheden. Ook binnen de muren van de gevangenis werd er nog aanrassenscheiding gedaan, zo kregen de Afrikanen minder te eten dan de coloured die weer minder te eten kregen dan de Whites.
Onze gids zat als 18 jarig jongetje gevangen in de jaren 80. De omstandigheden verbeterde rond die tijd door druk van organisaties als Amnesty International. Zo hadden ze nu stapelbedden en mochten ze vaker gebruik maken van de douche. Toch waren ook zijn ervaringen op het eiland alles behalve prettig en hij vertelde dat de meeste gidsen het soms er ook best moeilijk mee hebben, maar ze dit doen om ervoor te zorgen dat het verhaal verteld blijft worden.
Na deze indrukwekkende ervaringen gingen we weer terug op de boot waar we het geluk hadden om een walvis tegen te komen. Helaas is het niet gelukt om hem op beeld te krijgen.
Ons plan voor de middag was om naar Kaap de Goede Hoop te rijden. Dus we begonnen aan de trip. We reden via Camps Bay, een leuk kustdorpje (eigenlijk nog onderdeel van Kaapstad volgens mij) waar we stopte voor de lunch. Daarna reden we door naar Chapmans peak. Helaas was deze weg alleen gesloten dus konden we niet verder rijden. Dat betekende een flink stuk terug naar Houtbay en dan via de andere kant alsnog naar beneden. Maar het was flink file op de weg en bij omgeving Houtbay gaf de navigatie aan dat de aankomsttijd 17.00 uur zou zijn, en dat terwijl de gate om 17.30 uur zou gaan sluiten. Dus we besloten om deze trip uit te stellen naar morgen en ons vandaag te storten op het inpakken van de tassen. We hebben het een en ander omgepakt zodat alles weer comfortabel mee terug kan en sloten de avond af bij restaurant Dunes. De service was niet top en het eten ook mwah. Gelukkig hebben we het samen wel gezellig gehad 😉
Michelle & Yannick op reis 